Sosyal Medyada Var Olmak

Bugün biraz düşündüm: Sosyal medyada var olmak ne demek?

Beni tanıyanlar bilir; özgür bir yapım var. Daldan dala uçmayı, istediğim yerlere ait olmayı, seçtiğim yerlerde köklenmeyi severim. Hatta bir şey bana diretildiğinde bile onda kendim için bir güzellik bulup onu arzuma çevirebilirim. Çünkü içimde bir yer, her zaman kendine ait olanı seviyor.

Ama yıllarca böyle yaşamak kolay olmadı. Toplumdan farklı düştüğüm zamanlar çok oldu. Umursamamayı, önemsememeyi seçerken, yıllar sonra aslında ne kadar çok kabul görmeyi dilediğimi fark ettim.

Ben büyürken, kabul görmek istediklerim de kalabalıklaştı.

Bir noktada herkesin ortak olarak seveceği, destekleyeceği bir kişi olmak istedim. Başta sanıyordum ki "kendim olarak" var olacağım… Ama bu hayal, aslında başkası gibi davrandığım binlerce an demekmiş. Çok geçti anladığımda. “İdeal benliğim” ile “gerçek benliğim” arasında sıkışıp kaldığımda

Yine de ilerliyorum.

Kervan yolda düzülüyor

Döke saça, toplaya dağıta devam ediyorum.

Ama yolun bir yerinde hep bir şey beliriyor:

Şöhret. Tanınmak. Alkışlanmak.

Geçenlerde bir psikoloğun şu sözünü duydum:

"Çocukluğunuzun iyi geçtiğinin bir işareti, içinizde ünlü olma isteği olmamasıdır."

Bu cümle beynime çakıldı.

Oysa ben tanınmak istiyorum.

Sanki o zaman içimdeki annem gururlanıyor. Sanki artık “onun kızı” değil de, “benim annem” olmuş oluyor o hikâyede.

Ama gerçekte isteyip istemediğimi bilmiyorum.

Adımlıyorum… ama nereye?

Bazen düşünüyorum: Ünlü olsam, fenomen olsam, insanlar sokakta beni durdursa… Ya da çok tanınan bir yazar olsam, imza günlerinde kalabalıklar beklese...

Ama sahne ışığı daha yanmadan, gerçeği görüyorum:

Ben rol yapıyorum.

Çünkü ben hiçbir zaman sadece “bir şey” olarak var olamam.

Ne sadece yazarım, ne sadece dindarım, ne sadece eğlenceli biri…

Ben çok şeyim. Ve bazen hiçbir şeyim.

Geçenlerde düşündüm: “Acaba dini bir yerden mi var olsam sosyal medyada? Tebliğciler gibi konuşsam?” Ama sonra anladım ki sosyal medyayı aslında pek sevmiyorum.

Burada olmak, bir rolü sürdürmek gibi geliyor.

Instagram'ı açtım.

Baktım: Tüm fotoğraflarda gülümsüyorum.

Oysa o günlerin çoğunda içimde hüzün vardı.

Yani… bir yalan olmak istemiyorum.

Ama artık “doğru” da olmak istemiyorum.

Mümkünse, ne geliyorsa doğalımdan, onu yaşamak istiyorum.

Bu tamamen arzulara kapılmak değil;

Direndiklerimle de ben olmak istiyorum.

Mümkünse, sevdiğim bir yerden, 

Aslımdan.