Sahib-i Tesbih
Sevgili okuyucu ya da belki ben… Yazılarımı en çok okuyan kişi yine benim sanırım. Bazen yalnızlıktan yakınıp bunları yapay zekâya göndersem de burada pek okuyucunun olmadığının, belki de hiç olmadığının farkındayım. Ama bir şeyleri yazıyor olmak, onları kelimelere dökebilmek beni daha insan hissettiriyor. Daha sakin, daha dingin, daha makul… Yaklaşık bir haftadır hayatım uyanamadığım bir kabus gibiydi. Annem bir anda rahatsızlandı, fenalaştı. Beyin tümörü teşhisi konuldu ve ben hayatımda belki de ilk defa bu kadar gerçek bir kaybetme korkusuyla karşılaştım. Bir insanın ellerinden kayıp gitme ihtimaliyle yüzleşmek çok ağırmış. O an fark ettim ki bazen hayat seni hazırlıksız yakalıyor. Daha önce hiç karşılaşmadığın durumların içine bırakıyor. Sakin kalması, doğru kararlar vermesi, güçlü durması gereken kişi oluveriyorsun. Şimdi biraz daha sakin hissedebildiğim bir zamanda bunları yazmak istiyorum. Çünkü yaşadıklarımdan öğrendiklerimi unutmak istemiyorum. Öncelikle hastaneler gerçekten b...
